Finito
Mijn seizoen is gedaan. Vorige week was ik nog van plan om in Minderhout (morgen) te starten. Maar ik ben zowel mentaal als fysiek op. Deze week heb ik maar 1x getraind en de hartslag reageerde er nogal slecht op. Bij deze gaat de riem er dus 2-3weken volledig af. Dan begin ik aan de voorbereiding voor 2008, als 2de jaars junior. Over afgelopen seizoen ben ik zeer tevreden, ik denk dat ik mij (voor mijn ontstoken appendix) op regelmatige basis ben kunnen blijven verbeteren. Spijtig heb ik het steeds met top-30 plaatsen moeten stellen. Graag had ik één keer eens de top 20 binnegewandeld, maar mijn lichaam heeft daar anders over beslist. Als uitstekers dit jaar onthoud ik Sleidinge (eerste koers die ik uitreed), Ruisbroek (Interclub), Borsbeek (eerste keer top-30), Lille (eerste keer 'weg' met een groepje), Ravels (waar ik 22ste werd), Vrasene (waar ik 38ste op 100 deelnemers was, en de koers met mijn vingers in mijn neus uitreed), en uiteindelijk Brecht waar ik 21ste werd. Op naar volgend jaar, aan de ambitie gaat het niet liggen!

Faitlytale Gone Bad

Nadat ik gisteren op de rollen een super gevoel had, was ik wel redelijk zeker dat ik vandaag nog eens zou uitrijden. Toen ik deze morgen ging opwarmen, werd ik steeds zekerder van mijn stuk. Maar spijtig genoeg kon ik mijn gevoel niet waarmaken. Het parcours bestond uit zeer smalle landwegen en vermits er vandaag maar 2 koersen voor junioren waren in heel het land maakte dat er maar liefst 98 vertrekkers waren. Maar mits een kleine optelsom komen we tot een conclusie: smal parcours met veel bochten + veel renners = sowieso miserie als je achteraan koerst. 1 ronde kon ik mij vooraan nestelen, maar nadien zakte ik steeds dieper in de buik van het peloton weg. Ondertussen waren mijn goede benen verdwenen en leken deze meer op 2 krachtloze elastieken dan mooie afgetrainde koersmachines. Omdat het vooraan ook geen moment stil viel was het moeilijk om te recuperen en als je na elke bocht uit stilstand terug naar 55kmpu moest, begon mijn vat stilaan op te geraken. Na 3 kwartier stopte ik ermee. Enigszins teleurgesteld keerde ik terug huiswaarts. Volgend weekend beter.

Krachtenarsenaal opgebruikt
1.14.3 Hoogstraten... Eindelijk!
Inderdaad, eindelijk kan ik nog eens een koers uitrijden. Woensdag was ik nog alles aan het geven op het concert van faithless, dit alles na een duurtraining van 4u. Donderdag heb ik 2u gefietst, vrijdag 1u zeer rustig en gisteren een kleine 3uur aan een gematigd.
Ongeveer 2 maanden na mijn ontstoken appendix voelden de benen goed genoeg om net mee te kunnen in het peloton. Ik kan wel niet ontkennen dat ik heel mijn krachten arsenaal heb moeten gebruiken om maar te kunnen volgen. Uiteindelijk kan ik best tevreden zijn over deze wedstrijd. In de 1ste koershelft ging het redelijk snel en niemand geraakte echt weg, maar toen er één of andere renner voor mij tegen de vlakte ga en ik vol in de remmen moet, zijn er véél vogels gaan vliegen. 35 om precies te zijn. Ik moet serieus op de tandjes bijten om gewoon te kunnen volgen. Maar wanneer die 35 renners zijn gaan vliegen valt het achteraan stil (thank god). Ik ga de laatste bocht als +-10de van het peloton in, kan nog enkele plekken opschuiven en eindig uiteindelijk redelijk voorin in de pelotonspurt. Niet slecht voor mijn reputatie als strijkijzer. Een ijzersterke Nicolas Vereecken wint de wedstrijd, ik eindig als 44ste.
Cu

Die hard,
get back in your hole,
lick your wounds,
reflect about it ...
Come back stronger !
(Benny Vansteeland)


Gisteren was het dan nog eens zo ver: nog eens gas geven op een interclub. Het begon in ieder geval al slecht (of goed) want ik kreeg nummer 13. Na men flater in Ruisbroek, waar ik te ver achteraan startte, ging ik dit maar even goedmaken. En jah, wie stond er bij de start op de eerste rij? Spijtig genoeg zorgde dit ook dat ik een beetje overmoedig was en met de eerste paar demarrages meesprong. Want met de klim in het vooruitzicht had ik graag goed vooraan gezeten. Maar alles komt terug samen en met zen allen beginnen we aan de klim en vermits ik nog nooit echt had geklommen en ik met een fiets koerste die enkele kilo’s meer weegt dan de rest was het héél moeilijk om daar te volgen. Gevolg: op de top ben ik al op achtervolgen aangewezen. Ik probeer nog tussen de auto’s terug te komen, maar spijtig genoeg zit het er niet meer in. Dan maar een vestje aangetrokken en nog 2u bijgetraind! Zo hoop ik om in Hoogstraten (deze zondag om 3u) nog eens rustig uit te rijden. We’ll see. Bijgevoegd een foto die getrokken is aan de start in Duffel.



Grt

Voor Benny Vansteelant, duatleet, gisteren overleden door het gevolg van een fietsaccident.

Vayamos Compañeros
Gisteren ben ik van start gegaan in Sint-Lenaarts. Nadat ik het vorige weekend goed had doorgetraind (9u). Vorige week was goed voor 3 duurtrainingen (2u), 2x nuchter trainen, 1x intervaltraining en 1x intensief trainen. Toch het mocht niet baten, ik werd er gewoonweg uitgebonjourd. Na een goede 22 minuten was het voor mij over. Het was een zeer lastige koers. Het was constant op het kantje koersen en er raakte geen enkele ontsnapping deftig weg, de eerste 22 minuten weliswaar. Toen bij mij de veer brak waren er al een 10tal renners moeten lossen. Kort hierop vertrok de beslissende ontsnapping en ging het peloton een ‘constanter’ ritme aannemen. Volgend weekend staat er een interclub op het programma Angreau-Honnelies, dat belooft. Ik moet wel toegeven ik ga mee omdat ze niemand meer vonden. Met veel goesting reis ik zeker niet af, maar we zien wel. Hopelijk gaat het dan weer wat beter, want de motivatie is weer ver weg.
grt

TRAINEN, TRAINEN, TRAINEN, ...
Na de intensieve training donderdag heb ik besloten om Niel dit weekend te laten vallen. Ik denk dat nog eens goed doortrainen meer effect heeft, dan een uurtje te koersen. Onder dat motto heb ik deze voormiddag 3u getraind en s'namiddags nog 2u15 er aan vast geknoopt. Goed voor 80 en 57 km of 137km. Morgen staan nog 4u op het programma. De rest van volgende week zal bestaan uit lange duurtrainingen en op dinsdag en donderdag een intensieve training van +-2u. Op die 2 dagen ga ik s'morgens ook 40min nuchter op de rollen rijden. Ik leef met goede hoop naar de volgende wedstrijd: St-Lenaarts!
Groetjes

1.14.3 Niel
K’zal nog eens iets posten, want het is weer lang geleden. Zoals jullie weten, of niet weten, ben ik gisteren gestart in Duffel. Mijn voorbereiding was verre van perfect. Ik was vermoeid van elke dag om half 5 door mijn wekker gewekt te worden, om zo vervolgens nog tot 2u ‘hard’ te werken. Het komt er dus op neer dat ik een week zo goed als niets getraind had. Gevolg tijdens de wedstrijd: na een half uur moeten lossen uit een op hol geslagen peloton. Nu nog een weekje werken en vanaf 1 september beginnen we terug te leven zoals het een renner toehoort, want het zal nodig zijn. Volgende afspraak is Niel (2/9), Sint-Lenaarts (9/9), Meerle (Hoogstraten) (16/9), Hoogstraten (23/9), Meer (30/9), Minderhout (7/10) en mijn seizoen stopt in Wommelgem (14/10). Nog 7 koersen te gaan. Verdeeld over 7 weken waar ik terug op zoek kan, naar mijn conditie die nu in geen omstreken te bespeuren valt.
See ya=))

Back On Track
De vorige blog was misschien een beetje te impulsief geschreven want vandaag heb ik de training (eindelijk) hervat! ‘Officieel’ moest ik wachten tot komende woensdag (15/8), maar ik kon niet langer wachten. Ik heb me vandaag mooi aan mijn hartslag gehouden, wat resulteerde dat ik door alle wielertoeristen van Antwerpen en omstreken voor bij ben gestoken. Ik hoop nu dat het elke dag een beetje beter gaat om zo spoedig mogelijk de competitie terug te hervatten!Maandag ga ik nog wat liquide middelen bijverdienen zodat ik nog eens ‘iets’ nieuw kan aankopen!
Take Care

C'est fini pour cette saison
Met spijt in het hart moet ik jullie melden dat het koersseizoen er voor mij op zit. De ct-scan heeft uitgewezen dat mijn appendix acuut ontstoken was, diezelfde woensdagavond was dit orgaan al verwijderd uit mijn lichaam via een operatie. Zaterdagmiddag mocht ik het ziekenhuis eindelijk verlaten. De dokter vertelde me dat ik 3 weken geen inspanningen mag verrichten, wat ik nu moet doen is één groot vraagteken. Om dan na 3 weken terug de conditie te beginnen op bouwen voor nog 2 of 3 koersen zie ik (mentaal) niet zitten. Wat ik in de winter ga doen is nog een groot vraagteken. Eventueel neem ik nog eens deel aan de achtkamp, anderszijds ga ik ook eens zien of ik misschien niet naar het veldritseizoen kan werken, of waarom niet de piste? Allemaal nog vraagtekens, maar geen nood: ik heb 3 weken tijd zat om me te bezinnen en te beslissen wat het gaat worden. Het is allemaal wel één grote desillusie. Mijn prestaties werden steeds beter en nu dit. Spijtig. Mijn volgende wegkoers wordt dan maar Rijkevorsel Sint-Jozef op 1 maart!
1 maart. Nog meer als een 8 maanden wachten.

Een bewoge 5 dagen
We beginnen bij het begin: zaterdag heb ik deelgenomen aan de duo-duatlon te Loenhout. Spijtig genoeg komt mijn broer Jasper en tevens mijn loper van dienst iets te laat naar de verwachtingen de wisselzone in. Ik ben blij dat ik eindelijk op de fiets kan springen en de eerste 3km rij ik enkele volle pelotonnekes gewoon voorbij. Wanneer ik in de verte nog een andere peloton zie fietsen, rij ik ernaartoe en probeer ik de andere ertoe aan te zetten om mee rond te draaien, wat niet altijd een succes kon genoemd worden. Al bij al een goede fietsproef van 20km afgehaspeld. We eindigen uiteindelijk 55 vd 167 vertrekkers.Zondagochtend ben ik dan maar op mijn trouw tweewielig vehikel gesprongen om nog een trainingsritje van om en bij de 3u af te werken. Tot hier toe ging alles goed. Maar rond 21u begint de miserie. Ik voel een constante pijn in mijn buik. Ik denk: de pijn is vanzelf gekomen en zal wel vanzelf weggaan. Fout! De pijn komt, en blijft komen rond middernacht lig ik in mijn bed te kronkelen van de pijn. Hoe ik me ook draai en keer, niets helpt. Het is me nog nooit voorgekomen maar op deze moment wou ik echt wel dat ik dood was. Klinkt misschien raar, maar dit bewijst hoe erg de pijn wel was. Gelukkig wonen wij niet zover van het AZ Sint-Jozef. In een kwartiertje zijn we daar en rond 1u krijg ik een eerste serieuze pijnstiller. Er word bloed genomen, zonder resultaat. Vervolgens volgen er röntgenfoto’s. Tijdens de foto’s val ik gewoon flauw, van de (buik)pijn. De oorzaak wordt niet gevonden. Ik word dan maar opgenomen en krijg nog een legertje pijnstillers en een baxter. Na 2 dagen met een baxter rond te sleuren is het ondertussen mijn goede vriend geworden. Vandaag volgden er nog 2 onderzoeken, een echografie en een onderzoek waar de naam me nu even van ontglipt maar waar ze met een ‘camera’ je maag gaan inspecteren. Gelukkig ben ik net ontslagen uit het ziekenhuis en zit ik thuis. Normaal gezien zou ik niet naar huis mogen maar… ik verjaar vandaag. En het medisch personeel liet me zodoende toch gaan. Morgen kan ik terug voor een scan waar ze hopelijk de oorzaak vinden. Uiteindelijk is de pijn al volledig weg, die was maandag al grotendeels weg. Wat een weekend… Het heeft me wel geleerd te genieten van elk pijnloos moment, want het kan allemaal zo snel gedaan zijn…

Training
Gisteren nog eens goed doorgetraind. In de voormiddag ben ik met den oude haas gaan rijden, goed voor 75km. In de namiddag besloot ik om te gaan koersen in Opwijk. Ik wist op voorhand dat het een lastige koers zou worden. De training van de voormiddag zal nog wel in mijn benen zitten, maar ook het parcours was constant stijgen en dalen, met als piek een explosieve helling net voor het overschrijden van de finishlijn. Van dit lastige, maar prachtige parcours mochten 96,6km of 14 ronden genieten. Over het verloop van de koers kan ik kort zijn, ik heb me in het peloton genesteld en rustig (?) meegepeddeld. Na 72km was het vat voor mij af. Spijtig want op zich had ik goede benen, en dat bewijst mijn hartslag ook. Over heel de wedstrijd had ik gemiddeld maar 164hs/min, en dit met een gemiddelde snelheid van 41.5kmpu.
Deze dag was goed voor maar liefst 157km waarvan 72 koerskilometers.
Zaterdag ga ik een duo duatlon doen, het fietsonderdeel is slechts 20km. Mijn doel is om onder de 30 min te eindigen. Dit is een moeilijke, maar haalbare opdracht, want het parcours (5x4km) bevat enkele snedige bochten.

OOSTMALLE (14/7) & BRECHT (15/7)
Gisteren gestart in Oostmalle . Het was zo’n saaie koers waar echt alles slecht was.
1. De organisatie: we moeten een halfuur later starten.
2. Het parcours: over 4km geen 1 lange rechte lijn, enkel van die bochten en zéér slechte wegen.
3. Slechts 30 deelnemers
Na halfweg koers heeft het toch geen zin, de meeste zijn al weggereden en ik blijf achter in een pelotonnetje van 15man. Wanneer ik mijn kans waag zie ik steeds een ploegmaat het gat op mij dichten. Goesting is volledig verdwenen en na 1u stap ik af. Ik wil me o.a. sparen voor morgen.
En die morgen gaat het wel goed in Brecht. In de 2de ronde waag ik al eens men kans op één van de 26 bruggen die we over moeten rijden. Ik geraak even, met nog 5 andere, weg, maar ik krijg geen vrijgeleide van het peloton. Wanneer ik zit uit te rusten van mijn inspanning vertrekt de goede vlucht met daarbij de latere winnaar Pieter Van Echelpoel. Ik spurt nog mee met het peloton maar geraak ingesloten waardoor ik niet volledig kan doorgaan. Uiteindelijk word ik 23ste van de 48 vertrekkers.

Jawadde
1.14.3 Vrasene
Tijdens de parcoursverkenning, die in tegenovergestelde richting gebeurde, kwam ik 2 dingen te weten. 1: Er gaat (veel) gevallen worden en 2: vooraan zitten is de boodschap op deze smalle kronkelwegen. Om 16.30u wordt de start gegeven en vertrekken 100 renners voor 94km, verdeeld over 10 ronden van 9.4km. En net voor het einde van ronde 1 vindt er al een valpartij plaats. Ik zit er net achter en moet vanuit stilstand terug op snelheid komen. De volgende 8 ronden zijn een saaie bedoening, ik hang tussen het midden en achteraan het peloton en moei me niet met de feiten. Ik begin de koerssnelheid meer en meer gewoon te worden en zo heb ik vandaag ook maar een gemiddelde hartslag van 166, tegenover Willebroek waar deze 175 bedroeg. Tijdens ronde 8 begin ik mijn weg naar voor te zoeken. Wanneer ik na 9 en een halve ronde bijna helemaal vooraan zit moet ik vol in de remmen omdat de renner voor mij blijkbaar wat meer wou genieten van het mooie landschap dat Vrasene te bieden heeft. Uiteindelijk zie ik achter me en zie ik nog maar 20 man op het lint hangen. Nu denk ik, ik laat de sprint aan me voorbij gaan want ‘mijn leven riskeren’ voor een heeeellleee verre ereplaats zie ik niet zitten. Maar als bij wonder rij ik in 1 tijd opeens 30 renners voorbij en dan besluit ik maar dat ik misschien, mits genoeg wringwerk, nog net op tijd vooraan kan geraken om nog een mooie plaats te versieren. Spijtig genoeg denkt iedereen dat en vallen ze net rechts voor mij. Qua eliminatie van de tegenstand kon dit tellen, ik moet net niet in de remmen gaan maar een kwart van het peloton wel. Ondertussen denk ik dat ik me toch al in een mooie positie heb genesteld. Uiteindelijk blijkt dit nog veel te ver naar achter. Ik maak in de spurt nog enkele plaatsen goed maar daar blijft het ook bij, waarbij vooral de laatste 100 meter belangrijk waren. Hier steek ik nog een horde renners voorbij die blijkbaar al te snel hun krachten hebben verspilt. Ik denk dat ik mits wat meer (wring)ervaring hier wel een mooie uitslag zou hebben kunnen gereden. Het verdikt: 38ste van de 100. Er zijn maar 78 renners aangekomen. Dit is vooral te wijten aan de valpartijen die plaats vonden.
Als we dit percentueel bekijken is dit tot nu toe mijn beste resultaat!
Cu

AFZIEN, AFZIEN, AFZIEN
De top 3 van ‘kutkoersen’ is weer gewijzigd. Willebroek krijgt daar ook een plaatsje. Hoewel, het kan ook aan mij liggen, want ik was ronduit slecht. En ik kan maar geen reden vinden waarom. Ik gok op de ‘bergen’ die ik op mijn stage ‘beklom’.
Het koersverloop is dan ook heel simpel. De eerste 8 ronden hang ik steeds achteraan. Tijdens ronde 8 begin ik op te schuiven. Met nog 3 ronden te gaan zit ik helemaal vooraan en besluit ik om een alles-of-niets poging te ondernemen. Wanneer er een groepje vertrekt spurt ik me de ziel uit het lijf om te komen aansluiten. Na enkele seconden zit ik ‘eindelijk’ in het wiel en ik zie achter me en zie dat er in mijn wiel een heel peloton zit. Spijtig! Dan worden het maar 3 ronden afzien. Uiteindelijk wordt het een massasprint. Vermits ik slecht ben ga ik me niet moeien in de debatten en vervolgens laat ik me rustig over de meet bollen. Ik word 43ste van de 60 vertrekkers. Het gemiddelde lag rond de 42kmpu, snel genoeg dus. 95% van het parcours heb ik afgelegd met mijn handen in de beugel. Vermits het maar een korte koers was (70km) ben ik vervolgens van Willebroek naar huis gefietst.
Hopelijk gaat het woensdag een pak beter want dan zijn het rondjes van maar liefst 9.5km!
Cu=)

2/7--->5/7
Stage Malmedy

Sinds gisteren ben ik terug van Malmedy waar ik een stage heb afgewerkt, een stage die werd beheerst door regen. Gelukkig heb ik toch lang (en goed) kunnen trainen. Op maandag had ik 3u 40min. De training van dinsdag werd ingekort door, wat anders dan de, regen. Zo kwam ik uit op 1u50min. Woensdag was het tijd voor mijn traditionele lange duurtraining. In plaats van de vlakke Kempen was het nu tijd voor de heuvels die de Ardenne te bieden heeft. Zo hebben we op woensdag onder andere La Redoute (foto) beklommen, Wainnes, … Donderdag heb ik niet getraind. De regen viel al heel de dag met bakken uit de lucht en vermits dat ik al was gepromoveerd (of gedegradeerd) tot waterkieken had ik niet bepaald veel goesting om wat te gaan vlammen. Van de 3 dagen ben ik steeds doorweekt terug aan gekomen op onze stageplaats. De vorm is goed en wordt steeds beter. Deze morgen nog 2u30 getraind. Morgen nog even losrijden om zondag te vlammen in Willebroek. Waarschijnlijk start ik woensdag ook nog in Vrasene. Daar gaan we eens testen of ze in Oost-Vlaanderen daadwerkelijk trager rijden dan in Antwerpen. In ieder geval Sleidinge (17/5) beviel me uitzonderlijk goed, en ligt dat ook niet in Oost-Vlaanderen? Wielrenners en bijgeloof… Niet te schatten…

Summer
Normaal gezien zou ik zaterdag zijn gestart in Bornem, maar ik besluit om vrijdagavond mijn A-attest te gaan vieren. Met een mix van slappe benen, een moe lichaam en bijgevolg een hoge hartslag besluit ik om de afreis niet te maken. Gewoon mij sparen volgende dagen zal ik nog genoeg afzien. Morgen beginnen mijn 4 dagen stage, daar zal ik genoeg afzien. En ik heb ook al vernomen dat er in Brecht 2 bruggen in het parcours zitten, dat komt me ZEER goed uit, zeker na die stage in het heuvelachtige Malmedy. Verslagje over 4 dagen dus, tot dan!

Planning?
Zaterdag start ik, mits geen regenvoorspellingen, in Bornem.
Volgende week zit ik van maandag tot donderdag inMalmedy: berg(?)stage

30/06/2007, 15:00u, Bornem, 96,6 km - 14 x 6.9 km
8/07/2007, 14:15u, Willebroek, 70,4 km - 16 x 4.4 km
14/07/2007, 17:00u, Oostmalle, 92 km - 23 x 4 km
15/07/2007, 17:30u, Brecht, 77,4 km - 13 x 6.3 km

Deze 2 laatste koersen zijn bij mij in fluo aangeduid want ze bevinden zich op minder dan 10km van mijn deur.
HINT: voor de, al dan niet die-hard, supporters onder mijn bloglezers DE uitgelezen kans om jullie schrijver eens aan het werk te zien.

SHOOOWW TIIIMMEE.....
1.14.3 Ravels
Vandaag ben ik gaan koersen ten noorden van Turnhout, in Ravels weliswaar. Overdag nog een uurtje los gefietst en van de (tijdelijke) zon genoten om zo de verzuring volledig weg te werken. En met succes want wanneer ik voor de wedstrijd het parcours verken voel ik me uitstekend. We waren reeds vroeg vertrokken dit nam mee dat ik met het nummer 2 fiets. Wanneer om half 7 het startschot weergalmt door het stille Ravels vertrekken 43 renners aan hun wedstrijd. Al van in het begin wordt er goed doorgereden er is namelijk elke ronde 10 euro te verdienen en vermits we 20 ronden moeten afleggen kan je wel een mooi centje mee huiswaarts nemen. Net voor de 3de ronde plaats ik een demarrage en wil ik in één ruk naar de 2 koplopers toe rijden. Ik blijf hard doorgaan, ik zie iedereen sterven in mijn wiel. Zelf ben ik op dat moment ook aan het sterven maar dan in mijn eigen wiel, uiteindelijk heb ik een mooi gat maar als ik richting de 2 koplopers wil rijden moet ik 100% doorgaan en dat zie ik niet zitten. Wanneer ik terug word ingelopen zijn het voor mij nu even 4 ronde recuperatietijd. Na halfweg begint het met bakken uit de lucht te regenen. Ik denk aan opgeven maar praat op mezelf in. Ondertussen is de koers helemaal gebroken, achter een 5tal koplopers bevinden zich nog allerlei groepjes en daarachter het peloton. Wanneer hieruit 2 man wegrijdt maak ik dat ik mee ben, er komt nog 8 man bij aansluiten en zo blijven we met 11 rond draaien. Op 2 ronde van het einde reageer ik op een versnelling van een DCM renner ik geraak niet tot op zijn wiel maar ik ben wel weg. Er komt nog 2 man bij aansluiten zodat we met 3 de laatste ronde ingaan. De volgende regels zijn die van de laatste kilometer, we gingen spurten voor plaats 22.
Nog 1km: mijn 2 metgezellen hebben zich in mijn wiel genesteld
Nog 750m: ik versnel tegen 80%, ik wil mijn medevluchters zover krijgen dat 1 van de 2 demarreert en ik mee kan inschuiven.
Nog 500m: Mission Accomplished er pakt iemand over en die gaat vol door, ondertussen zit ik in 3de positie.
Nog 300m: De renner die 2de rijdt begint aan zijn spurt, ondertussen hebben we ons ander metgezel achtergelaten met zicht op de eindmeet
Nog 150m: Het is een koud kunstje om ‘mijn locomotief’ nog te remonteren en zo eindig ik op een 22ste plaats.
22ste. Ik mag best tevreden zijn, hoewel ik mits wat meer ervaring met deze benen wel meer had kunnen doen. Ik had namelijk super benen, en die moet je koesteren, want ze zijn zeldzaam.
Take Care

It's making me GLORIOUS
Dit weekend is geen koers. 2 weken zo goed als niets getraind en dat voel je: gisteren met de jonge haas gestart maar na 30 minuten stop ik wijselijk. Het gaat een beetje te snel. Ik kan volgen maar ik heb te hoge hartslagen en besluit om via een (grote) omweg naar huis te rijden om men basis beetje te verbreden en zo rustig terug op te bouwen. Vandaag was het dan tijd om met ‘den oude haas’ te trainen. Heel de tijd rond de 40 kmpu gebold en mijn hartslag ging gewoon niet boven de 160. Zalig gevoel is dat 40 kmpu rijden maar nog rustig kunnen praten. Op het einde heb ik de boel in gang getrokken. Ik rijd naar voor en hou even 48 kmpu (wind tegen) aan. Ik laat zo de wedstrijd ontploffen. Ik rijd nog mee en bol uiteindelijk als 5de over de ‘denkbeeldige’ eindstreep. Met een voldaan gevoel de ‘echte’ atleten nog gaan aanmoedigen in Brasschaat. Daar vond immers het EK long distance plaats.
Vermits de examens erop zitten staan er nu 2 maanden leven als een prof op het programma. In deze 2 maanden ga ik vooral mijn basis verbreden en serieus wat koersen rijden. Wat een leven….