Planning?
Zaterdag start ik, mits geen regenvoorspellingen, in Bornem.
Volgende week zit ik van maandag tot donderdag inMalmedy: berg(?)stage
30/06/2007, 15:00u, Bornem, 96,6 km - 14 x 6.9 km
8/07/2007, 14:15u, Willebroek, 70,4 km - 16 x 4.4 km
14/07/2007, 17:00u, Oostmalle, 92 km - 23 x 4 km
15/07/2007, 17:30u, Brecht, 77,4 km - 13 x 6.3 km
Deze 2 laatste koersen zijn bij mij in fluo aangeduid want ze bevinden zich op minder dan 10km van mijn deur.
HINT: voor de, al dan niet die-hard, supporters onder mijn bloglezers DE uitgelezen kans om jullie schrijver eens aan het werk te zien.
donderdag, juni 28, 2007
SHOOOWW TIIIMMEE.....
1.14.3 Ravels
Vandaag ben ik gaan koersen ten noorden van Turnhout, in Ravels weliswaar. Overdag nog een uurtje los gefietst en van de (tijdelijke) zon genoten om zo de verzuring volledig weg te werken. En met succes want wanneer ik voor de wedstrijd het parcours verken voel ik me uitstekend. We waren reeds vroeg vertrokken dit nam mee dat ik met het nummer 2 fiets. Wanneer om half 7 het startschot weergalmt door het stille Ravels vertrekken 43 renners aan hun wedstrijd. Al van in het begin wordt er goed doorgereden er is namelijk elke ronde 10 euro te verdienen en vermits we 20 ronden moeten afleggen kan je wel een mooi centje mee huiswaarts nemen. Net voor de 3de ronde plaats ik een demarrage en wil ik in één ruk naar de 2 koplopers toe rijden. Ik blijf hard doorgaan, ik zie iedereen sterven in mijn wiel. Zelf ben ik op dat moment ook aan het sterven maar dan in mijn eigen wiel, uiteindelijk heb ik een mooi gat maar als ik richting de 2 koplopers wil rijden moet ik 100% doorgaan en dat zie ik niet zitten. Wanneer ik terug word ingelopen zijn het voor mij nu even 4 ronde recuperatietijd. Na halfweg begint het met bakken uit de lucht te regenen. Ik denk aan opgeven maar praat op mezelf in. Ondertussen is de koers helemaal gebroken, achter een 5tal koplopers bevinden zich nog allerlei groepjes en daarachter het peloton. Wanneer hieruit 2 man wegrijdt maak ik dat ik mee ben, er komt nog 8 man bij aansluiten en zo blijven we met 11 rond draaien. Op 2 ronde van het einde reageer ik op een versnelling van een DCM renner ik geraak niet tot op zijn wiel maar ik ben wel weg. Er komt nog 2 man bij aansluiten zodat we met 3 de laatste ronde ingaan. De volgende regels zijn die van de laatste kilometer, we gingen spurten voor plaats 22.
Nog 1km: mijn 2 metgezellen hebben zich in mijn wiel genesteld
Nog 750m: ik versnel tegen 80%, ik wil mijn medevluchters zover krijgen dat 1 van de 2 demarreert en ik mee kan inschuiven.
Nog 500m: Mission Accomplished er pakt iemand over en die gaat vol door, ondertussen zit ik in 3de positie.
Nog 300m: De renner die 2de rijdt begint aan zijn spurt, ondertussen hebben we ons ander metgezel achtergelaten met zicht op de eindmeet
Nog 150m: Het is een koud kunstje om ‘mijn locomotief’ nog te remonteren en zo eindig ik op een 22ste plaats.
22ste. Ik mag best tevreden zijn, hoewel ik mits wat meer ervaring met deze benen wel meer had kunnen doen. Ik had namelijk super benen, en die moet je koesteren, want ze zijn zeldzaam.
Take Care
1.14.3 Ravels
Vandaag ben ik gaan koersen ten noorden van Turnhout, in Ravels weliswaar. Overdag nog een uurtje los gefietst en van de (tijdelijke) zon genoten om zo de verzuring volledig weg te werken. En met succes want wanneer ik voor de wedstrijd het parcours verken voel ik me uitstekend. We waren reeds vroeg vertrokken dit nam mee dat ik met het nummer 2 fiets. Wanneer om half 7 het startschot weergalmt door het stille Ravels vertrekken 43 renners aan hun wedstrijd. Al van in het begin wordt er goed doorgereden er is namelijk elke ronde 10 euro te verdienen en vermits we 20 ronden moeten afleggen kan je wel een mooi centje mee huiswaarts nemen. Net voor de 3de ronde plaats ik een demarrage en wil ik in één ruk naar de 2 koplopers toe rijden. Ik blijf hard doorgaan, ik zie iedereen sterven in mijn wiel. Zelf ben ik op dat moment ook aan het sterven maar dan in mijn eigen wiel, uiteindelijk heb ik een mooi gat maar als ik richting de 2 koplopers wil rijden moet ik 100% doorgaan en dat zie ik niet zitten. Wanneer ik terug word ingelopen zijn het voor mij nu even 4 ronde recuperatietijd. Na halfweg begint het met bakken uit de lucht te regenen. Ik denk aan opgeven maar praat op mezelf in. Ondertussen is de koers helemaal gebroken, achter een 5tal koplopers bevinden zich nog allerlei groepjes en daarachter het peloton. Wanneer hieruit 2 man wegrijdt maak ik dat ik mee ben, er komt nog 8 man bij aansluiten en zo blijven we met 11 rond draaien. Op 2 ronde van het einde reageer ik op een versnelling van een DCM renner ik geraak niet tot op zijn wiel maar ik ben wel weg. Er komt nog 2 man bij aansluiten zodat we met 3 de laatste ronde ingaan. De volgende regels zijn die van de laatste kilometer, we gingen spurten voor plaats 22.
Nog 1km: mijn 2 metgezellen hebben zich in mijn wiel genesteld
Nog 750m: ik versnel tegen 80%, ik wil mijn medevluchters zover krijgen dat 1 van de 2 demarreert en ik mee kan inschuiven.
Nog 500m: Mission Accomplished er pakt iemand over en die gaat vol door, ondertussen zit ik in 3de positie.
Nog 300m: De renner die 2de rijdt begint aan zijn spurt, ondertussen hebben we ons ander metgezel achtergelaten met zicht op de eindmeet
Nog 150m: Het is een koud kunstje om ‘mijn locomotief’ nog te remonteren en zo eindig ik op een 22ste plaats.
22ste. Ik mag best tevreden zijn, hoewel ik mits wat meer ervaring met deze benen wel meer had kunnen doen. Ik had namelijk super benen, en die moet je koesteren, want ze zijn zeldzaam.
Take Care
zondag, juni 24, 2007
It's making me GLORIOUS
Dit weekend is geen koers. 2 weken zo goed als niets getraind en dat voel je: gisteren met de jonge haas gestart maar na 30 minuten stop ik wijselijk. Het gaat een beetje te snel. Ik kan volgen maar ik heb te hoge hartslagen en besluit om via een (grote) omweg naar huis te rijden om men basis beetje te verbreden en zo rustig terug op te bouwen. Vandaag was het dan tijd om met ‘den oude haas’ te trainen. Heel de tijd rond de 40 kmpu gebold en mijn hartslag ging gewoon niet boven de 160. Zalig gevoel is dat 40 kmpu rijden maar nog rustig kunnen praten. Op het einde heb ik de boel in gang getrokken. Ik rijd naar voor en hou even 48 kmpu (wind tegen) aan. Ik laat zo de wedstrijd ontploffen. Ik rijd nog mee en bol uiteindelijk als 5de over de ‘denkbeeldige’ eindstreep. Met een voldaan gevoel de ‘echte’ atleten nog gaan aanmoedigen in Brasschaat. Daar vond immers het EK long distance plaats.
Vermits de examens erop zitten staan er nu 2 maanden leven als een prof op het programma. In deze 2 maanden ga ik vooral mijn basis verbreden en serieus wat koersen rijden. Wat een leven….
Dit weekend is geen koers. 2 weken zo goed als niets getraind en dat voel je: gisteren met de jonge haas gestart maar na 30 minuten stop ik wijselijk. Het gaat een beetje te snel. Ik kan volgen maar ik heb te hoge hartslagen en besluit om via een (grote) omweg naar huis te rijden om men basis beetje te verbreden en zo rustig terug op te bouwen. Vandaag was het dan tijd om met ‘den oude haas’ te trainen. Heel de tijd rond de 40 kmpu gebold en mijn hartslag ging gewoon niet boven de 160. Zalig gevoel is dat 40 kmpu rijden maar nog rustig kunnen praten. Op het einde heb ik de boel in gang getrokken. Ik rijd naar voor en hou even 48 kmpu (wind tegen) aan. Ik laat zo de wedstrijd ontploffen. Ik rijd nog mee en bol uiteindelijk als 5de over de ‘denkbeeldige’ eindstreep. Met een voldaan gevoel de ‘echte’ atleten nog gaan aanmoedigen in Brasschaat. Daar vond immers het EK long distance plaats.
Vermits de examens erop zitten staan er nu 2 maanden leven als een prof op het programma. In deze 2 maanden ga ik vooral mijn basis verbreden en serieus wat koersen rijden. Wat een leven….
zondag, juni 17, 2007
17/05 ---> 17/06
Nog even de balans opmaken van afgelopen maand: 1 maand geleden heb ik mijn eerste koers uitgereden in Sleidinge vervolgens heb ik in Kieldrecht lek gereden om in Borsbeek mijn eerste prijzengeld op te strijken. Op 2 juni heb ik mijn eerste interclub gereden in Ruisbroek, zonder succes want na een kleine 40min was het gedaan voor mij, s'anderdaags gestart in Westmalle, met iets meer succes: ik kan uitrijden hoewel ik serieus heb afgezien. Lille was de wedstrijd van mijn leven, hier heb ik voor de eerste maal echt in een ontsnapping (die spijtig genoeg niet lang duurde) gezeten. In s'Gravenwezel werd ik dan weer genadeloos uit de wielen gereden en vandaag in Edegem geef ik, wegens medische reden, op.
Nog even de balans opmaken van afgelopen maand: 1 maand geleden heb ik mijn eerste koers uitgereden in Sleidinge vervolgens heb ik in Kieldrecht lek gereden om in Borsbeek mijn eerste prijzengeld op te strijken. Op 2 juni heb ik mijn eerste interclub gereden in Ruisbroek, zonder succes want na een kleine 40min was het gedaan voor mij, s'anderdaags gestart in Westmalle, met iets meer succes: ik kan uitrijden hoewel ik serieus heb afgezien. Lille was de wedstrijd van mijn leven, hier heb ik voor de eerste maal echt in een ontsnapping (die spijtig genoeg niet lang duurde) gezeten. In s'Gravenwezel werd ik dan weer genadeloos uit de wielen gereden en vandaag in Edegem geef ik, wegens medische reden, op.
Junior Van Het Jaar
1.14.3 Edegem
Niet veel te melden. Gisteren opgestaan met een zware verkoudheid. Toch gestart in Edegem omdat je 10 euro startpremie kreeg. Uiteindelijk maar de helft van de wedstrijd meegereden. Na 5 van de 12 af te leggen ronden krijg ik hevige keelpijn en besluit ik wijselijk wanneer dat we de aankomststreep voor de 6de maal passeren af te stappen. Langs de ene kant spijtig want er waren veel prijzen te verdienen en de benen waren goed, langs de andere kant de grote vakantie komt eraan, dit betekent veel koersen, en nu ziek worden zou me wel gestolen kunnen worden. Een buitenlandse renner met een Russisch en Israëlisch paspoort wint uiteindelijk de wedstrijd en kan hier, net zoals de 2de en de 3de, voor 599 euro op reis.
Cu
1.14.3 Edegem
Niet veel te melden. Gisteren opgestaan met een zware verkoudheid. Toch gestart in Edegem omdat je 10 euro startpremie kreeg. Uiteindelijk maar de helft van de wedstrijd meegereden. Na 5 van de 12 af te leggen ronden krijg ik hevige keelpijn en besluit ik wijselijk wanneer dat we de aankomststreep voor de 6de maal passeren af te stappen. Langs de ene kant spijtig want er waren veel prijzen te verdienen en de benen waren goed, langs de andere kant de grote vakantie komt eraan, dit betekent veel koersen, en nu ziek worden zou me wel gestolen kunnen worden. Een buitenlandse renner met een Russisch en Israëlisch paspoort wint uiteindelijk de wedstrijd en kan hier, net zoals de 2de en de 3de, voor 599 euro op reis.
Cu
zondag, juni 10, 2007
s'Gravenwezel (VWV)
Hoe goed het gisteren ging, zo slecht ging het vandaag. Van bij de start me vooraan genesteld, wat zeker moest op dit bochtig parcours. Maar op de kasseien verlies ik steeds veel terrein, en elke keer terug naar voor rijden kost krachten. Na 4 ronden begint alles te verzuren. Dit kan 2 redenen hebben, oftewel gewoon een slechte dag, oftewel nog een ‘cadeautje’ van de koers gisteren in Lille. Ik heb ook constant op het lint aan het koersen geweest vandaag, misschien een reden dat het toch wel snel ging? Hoewel ik van de snelheid geen idee heb, want sinds gisteren heb ik besloten om vanaf nu zonder snelheidsmeter & hartslagmeter te koersen. Zo ben je meer bezig met de wedstrijd en lijkt het alsof je minder afziet. Want een hartslag werkt vaak demotiverend. Uiteindelijk rij ik me nog compleet leeg maar wanneer we voor de 7de keer de kasseistrook nemen is het voor mij genoeg. Doorweekt wil ik stoppen, maar wanneer ik na de bocht zie dat het vooraan eindelijk stil valt wil ik het gat nog toe rijden, maar het is over & out. Spijtig want hier zat zeker meer in.
cu
Hoe goed het gisteren ging, zo slecht ging het vandaag. Van bij de start me vooraan genesteld, wat zeker moest op dit bochtig parcours. Maar op de kasseien verlies ik steeds veel terrein, en elke keer terug naar voor rijden kost krachten. Na 4 ronden begint alles te verzuren. Dit kan 2 redenen hebben, oftewel gewoon een slechte dag, oftewel nog een ‘cadeautje’ van de koers gisteren in Lille. Ik heb ook constant op het lint aan het koersen geweest vandaag, misschien een reden dat het toch wel snel ging? Hoewel ik van de snelheid geen idee heb, want sinds gisteren heb ik besloten om vanaf nu zonder snelheidsmeter & hartslagmeter te koersen. Zo ben je meer bezig met de wedstrijd en lijkt het alsof je minder afziet. Want een hartslag werkt vaak demotiverend. Uiteindelijk rij ik me nog compleet leeg maar wanneer we voor de 7de keer de kasseistrook nemen is het voor mij genoeg. Doorweekt wil ik stoppen, maar wanneer ik na de bocht zie dat het vooraan eindelijk stil valt wil ik het gat nog toe rijden, maar het is over & out. Spijtig want hier zat zeker meer in.
cu
zaterdag, juni 09, 2007
The Race Of My Life
1.14.3 Lille
Na een relatieve rustweek, die bestond uit losrijden en woensdag een lange duurtraining van 125km, zou ik vandaag normaal zeer fris moeten zijn, wat ook het geval was. Maar wanneer ik deze morgen opstond, zonk de moed me al in de schoenen, het goot. Regen staat gelijk aan een massa valpartijen. Wanneer we in Lille aankomen is het nog steeds aan het regenen. De ‘goesting’ is vandaag blijkbaar (nog) niet aanwezig. Maar wanneer om 15.00u 61 renners (met o.a een delegatie uit Macedonië, een pak Nederlanders en wat Duitsers) aan hun wedstrijd beginnen is het wonderwel droog. Het zal tevens heel de wedstrijd droog blijven. Spijtig genoeg betekent dit wel dat de banen nog zeer nat zijn en met 3 zeer scherpe bochten zorgt dit gegarandeerd voor ‘spektakel’. Na 1 ronde gaat er al iemand het wegdek kussen, later zullen er nog 3 onderuit gaan. Na 2 ronde rij ik eens naar voor in het (gesloten) peloton. Ik voel me super. Wanneer ik op kop van het peloton rij, trek ik na een bocht eens extra door. Een ploegmaat (denk ik) laat het gat vallen en wanneer ik na 10sec achter me kijk, is het peloton blijkbaar een ‘dutje’ aan het doen. Zonder veel moeite te doen pak ik een mooie voorsprong van 5 seconden. Vanaf dan begin ik toch wel vol door te gaan, en zo deed het peloton ook. Er komt nog een andere renner naar me toe gereden, maar na 30 sec zijn mijn ’15 minutes of fame’ over. Ik besluit om mij gewoon rustig in het peloton te zetten en zo rij ik een goed anderhalf uur met mijn vingers in mijn neus. Het ging vandaag werkelijk vanzelf. Halfweg zijn de 10 (hoofd)vogels reeds gaan vliegen en er wordt dus gereden voor plaats 11. Ik zit voorin wanneer een aantal demarrages, in de voorlaatste ronde, zich opvolgen en ik ga mijn kans ook. Ik kijk achter me en zie dat ik al een kloofje heb geslagen. Samen met een renner van DCM rij ik het gat op 7 man, die net voor mij zijn weggereden, toe. Maar het loopt niet echt gesmeerd en na een kilometer is het alweer over. Vermits ik me compleet heb moeten leegrijden om bij dat groepje te komen zit een mooie plaats er vandaag niet in. Voldaan bol ik als 39ste van de 61 over de finish… Dit was zonder twijfel (tot nu toe) the race of my life.
1.14.3 Lille
Na een relatieve rustweek, die bestond uit losrijden en woensdag een lange duurtraining van 125km, zou ik vandaag normaal zeer fris moeten zijn, wat ook het geval was. Maar wanneer ik deze morgen opstond, zonk de moed me al in de schoenen, het goot. Regen staat gelijk aan een massa valpartijen. Wanneer we in Lille aankomen is het nog steeds aan het regenen. De ‘goesting’ is vandaag blijkbaar (nog) niet aanwezig. Maar wanneer om 15.00u 61 renners (met o.a een delegatie uit Macedonië, een pak Nederlanders en wat Duitsers) aan hun wedstrijd beginnen is het wonderwel droog. Het zal tevens heel de wedstrijd droog blijven. Spijtig genoeg betekent dit wel dat de banen nog zeer nat zijn en met 3 zeer scherpe bochten zorgt dit gegarandeerd voor ‘spektakel’. Na 1 ronde gaat er al iemand het wegdek kussen, later zullen er nog 3 onderuit gaan. Na 2 ronde rij ik eens naar voor in het (gesloten) peloton. Ik voel me super. Wanneer ik op kop van het peloton rij, trek ik na een bocht eens extra door. Een ploegmaat (denk ik) laat het gat vallen en wanneer ik na 10sec achter me kijk, is het peloton blijkbaar een ‘dutje’ aan het doen. Zonder veel moeite te doen pak ik een mooie voorsprong van 5 seconden. Vanaf dan begin ik toch wel vol door te gaan, en zo deed het peloton ook. Er komt nog een andere renner naar me toe gereden, maar na 30 sec zijn mijn ’15 minutes of fame’ over. Ik besluit om mij gewoon rustig in het peloton te zetten en zo rij ik een goed anderhalf uur met mijn vingers in mijn neus. Het ging vandaag werkelijk vanzelf. Halfweg zijn de 10 (hoofd)vogels reeds gaan vliegen en er wordt dus gereden voor plaats 11. Ik zit voorin wanneer een aantal demarrages, in de voorlaatste ronde, zich opvolgen en ik ga mijn kans ook. Ik kijk achter me en zie dat ik al een kloofje heb geslagen. Samen met een renner van DCM rij ik het gat op 7 man, die net voor mij zijn weggereden, toe. Maar het loopt niet echt gesmeerd en na een kilometer is het alweer over. Vermits ik me compleet heb moeten leegrijden om bij dat groepje te komen zit een mooie plaats er vandaag niet in. Voldaan bol ik als 39ste van de 61 over de finish… Dit was zonder twijfel (tot nu toe) the race of my life.
zondag, juni 03, 2007
Pompen Of Verzuipen
1.14.3 Westmalle
Vandaag was het koers in Westmalle. 68 renners hebben de weg naar de inschrijving gevonden. Dit is ruim voldoende voor de (smalle) veldwegen die deel uitmaken van het parcours. Wanneer ik naar hier fiets, merk ik al ik vandaag serieus ga afzien: mijn hartslag is redelijk laag en gaat niet snel omhoog (vermoeid), maar ook heb ik er eigenlijk niet echt goesting in. Voor dat ik me inschrijf twijfel ik nog even maar ik denk: who cares? Het zal alleszins beter zijn dan een gewone training. Op het menu staan 88kilometers verdeeld over 20 keer 4.4km. Zo geschiede.. en wanneer het startschot weergalmt in de startzone stuift iedereen zoals gewoonlijk er van door. In het eerste wedstrijd deel is het gewoon afzien. Maar in de 2de wedstrijdhelft is het nog een stap verder dan afzien. Alles begint pijn te doen, uitdroging begint ook stilletjes aan en ik hang enkel nog door mijn lycra koersoutfit aan één. Maar daar kijkt het peloton niet naar en er wordt gewoon gasgegeven. Op de kleine wegen moet ik ervoor zorgen dat ik toch me zo goed mogelijk voorin positioneer, maar wanneer ik na 5 ronde achter me kijk, zakt de moed me letterlijk in de schoenen. Ik hang als laatste aan het peloton, hoewel ik constant renners voorbij zit te steken, die waarschijnlijk me terug voorbij steken of het peloton laten rijden. Ik denk nu echt aan opgeven, wanneer ik me rustig laat uitbollen met benen die volledig verzuurd zijn, valt het vooraan eindelijk stil en rij ik terug naar het peloton, en vanuit de laatste positie rij ik me meteen naar de kop. Vanaf dit moment is het bij mij ook bijna over, maar ik zet door en kan uiteindelijk uitrijden. Reden waarom ik zo slecht was? Te weinig gedronken door enerzijds een te snel koersverloop, anderzijds maar 2 bidons voor 88km, met zo’n temperaturen is dit veel te weinig. Nu volgt er een zeer rustige week met vooral duurtrainingen. Ik heb vandaag serieus men peren gezien en weet des te meer dat ik nog een zééér lange weg heb af te leggen. Ik eindig ergens rond een 40ste plaats van de 68 deelnemers. (exacte uitslag volgt nog). Cu
1.14.3 Westmalle
Vandaag was het koers in Westmalle. 68 renners hebben de weg naar de inschrijving gevonden. Dit is ruim voldoende voor de (smalle) veldwegen die deel uitmaken van het parcours. Wanneer ik naar hier fiets, merk ik al ik vandaag serieus ga afzien: mijn hartslag is redelijk laag en gaat niet snel omhoog (vermoeid), maar ook heb ik er eigenlijk niet echt goesting in. Voor dat ik me inschrijf twijfel ik nog even maar ik denk: who cares? Het zal alleszins beter zijn dan een gewone training. Op het menu staan 88kilometers verdeeld over 20 keer 4.4km. Zo geschiede.. en wanneer het startschot weergalmt in de startzone stuift iedereen zoals gewoonlijk er van door. In het eerste wedstrijd deel is het gewoon afzien. Maar in de 2de wedstrijdhelft is het nog een stap verder dan afzien. Alles begint pijn te doen, uitdroging begint ook stilletjes aan en ik hang enkel nog door mijn lycra koersoutfit aan één. Maar daar kijkt het peloton niet naar en er wordt gewoon gasgegeven. Op de kleine wegen moet ik ervoor zorgen dat ik toch me zo goed mogelijk voorin positioneer, maar wanneer ik na 5 ronde achter me kijk, zakt de moed me letterlijk in de schoenen. Ik hang als laatste aan het peloton, hoewel ik constant renners voorbij zit te steken, die waarschijnlijk me terug voorbij steken of het peloton laten rijden. Ik denk nu echt aan opgeven, wanneer ik me rustig laat uitbollen met benen die volledig verzuurd zijn, valt het vooraan eindelijk stil en rij ik terug naar het peloton, en vanuit de laatste positie rij ik me meteen naar de kop. Vanaf dit moment is het bij mij ook bijna over, maar ik zet door en kan uiteindelijk uitrijden. Reden waarom ik zo slecht was? Te weinig gedronken door enerzijds een te snel koersverloop, anderzijds maar 2 bidons voor 88km, met zo’n temperaturen is dit veel te weinig. Nu volgt er een zeer rustige week met vooral duurtrainingen. Ik heb vandaag serieus men peren gezien en weet des te meer dat ik nog een zééér lange weg heb af te leggen. Ik eindig ergens rond een 40ste plaats van de 68 deelnemers. (exacte uitslag volgt nog). Cu
zaterdag, juni 02, 2007
Jawadde...
Hoe goed de laatste weken waren, zo slecht was mijn wedstrijd vandaag. Spijtig genoeg was het geen ordinaire kermiskoers maar de ‘Klein-Brabant Classic’. Wanneer de wedstrijd start zie ik al dat in de ‘neutrale’ kilometers mijn hartslag al snel de 180 slagengrens bezoekt. Ik denk nu nog: het is gewoon pure stress, dat gaat wel over. Het zal immers nooit overgaan en na 36 minuten zie ik alleen nog maar volgwagens voor me, game over dus. Ze reden hier zonder probleem 2kmpu sneller dan in een kermiskoers. Maar geen nood, af en toe moet je het deksel eens op de neus krijgen. Morgen rij ik opnieuw maar dan in Westmalle, 88 km. Volgende week start ik waarschijnlijk NIET in Rijmenam, maar op zaterdag rij ik Lille en zondag ga ik aantreden in s’Gravewezel.
Hoe goed de laatste weken waren, zo slecht was mijn wedstrijd vandaag. Spijtig genoeg was het geen ordinaire kermiskoers maar de ‘Klein-Brabant Classic’. Wanneer de wedstrijd start zie ik al dat in de ‘neutrale’ kilometers mijn hartslag al snel de 180 slagengrens bezoekt. Ik denk nu nog: het is gewoon pure stress, dat gaat wel over. Het zal immers nooit overgaan en na 36 minuten zie ik alleen nog maar volgwagens voor me, game over dus. Ze reden hier zonder probleem 2kmpu sneller dan in een kermiskoers. Maar geen nood, af en toe moet je het deksel eens op de neus krijgen. Morgen rij ik opnieuw maar dan in Westmalle, 88 km. Volgende week start ik waarschijnlijk NIET in Rijmenam, maar op zaterdag rij ik Lille en zondag ga ik aantreden in s’Gravewezel.
Abonneren op:
Posts (Atom)
