C'est fini pour cette saison
Met spijt in het hart moet ik jullie melden dat het koersseizoen er voor mij op zit. De ct-scan heeft uitgewezen dat mijn appendix acuut ontstoken was, diezelfde woensdagavond was dit orgaan al verwijderd uit mijn lichaam via een operatie. Zaterdagmiddag mocht ik het ziekenhuis eindelijk verlaten. De dokter vertelde me dat ik 3 weken geen inspanningen mag verrichten, wat ik nu moet doen is één groot vraagteken. Om dan na 3 weken terug de conditie te beginnen op bouwen voor nog 2 of 3 koersen zie ik (mentaal) niet zitten. Wat ik in de winter ga doen is nog een groot vraagteken. Eventueel neem ik nog eens deel aan de achtkamp, anderszijds ga ik ook eens zien of ik misschien niet naar het veldritseizoen kan werken, of waarom niet de piste? Allemaal nog vraagtekens, maar geen nood: ik heb 3 weken tijd zat om me te bezinnen en te beslissen wat het gaat worden. Het is allemaal wel één grote desillusie. Mijn prestaties werden steeds beter en nu dit. Spijtig. Mijn volgende wegkoers wordt dan maar Rijkevorsel Sint-Jozef op 1 maart!
1 maart. Nog meer als een 8 maanden wachten.
zondag, juli 29, 2007
dinsdag, juli 24, 2007
Een bewoge 5 dagen
We beginnen bij het begin: zaterdag heb ik deelgenomen aan de duo-duatlon te Loenhout. Spijtig genoeg komt mijn broer Jasper en tevens mijn loper van dienst iets te laat naar de verwachtingen de wisselzone in. Ik ben blij dat ik eindelijk op de fiets kan springen en de eerste 3km rij ik enkele volle pelotonnekes gewoon voorbij. Wanneer ik in de verte nog een andere peloton zie fietsen, rij ik ernaartoe en probeer ik de andere ertoe aan te zetten om mee rond te draaien, wat niet altijd een succes kon genoemd worden. Al bij al een goede fietsproef van 20km afgehaspeld. We eindigen uiteindelijk 55 vd 167 vertrekkers.Zondagochtend ben ik dan maar op mijn trouw tweewielig vehikel gesprongen om nog een trainingsritje van om en bij de 3u af te werken. Tot hier toe ging alles goed. Maar rond 21u begint de miserie. Ik voel een constante pijn in mijn buik. Ik denk: de pijn is vanzelf gekomen en zal wel vanzelf weggaan. Fout! De pijn komt, en blijft komen rond middernacht lig ik in mijn bed te kronkelen van de pijn. Hoe ik me ook draai en keer, niets helpt. Het is me nog nooit voorgekomen maar op deze moment wou ik echt wel dat ik dood was. Klinkt misschien raar, maar dit bewijst hoe erg de pijn wel was. Gelukkig wonen wij niet zover van het AZ Sint-Jozef. In een kwartiertje zijn we daar en rond 1u krijg ik een eerste serieuze pijnstiller. Er word bloed genomen, zonder resultaat. Vervolgens volgen er röntgenfoto’s. Tijdens de foto’s val ik gewoon flauw, van de (buik)pijn. De oorzaak wordt niet gevonden. Ik word dan maar opgenomen en krijg nog een legertje pijnstillers en een baxter. Na 2 dagen met een baxter rond te sleuren is het ondertussen mijn goede vriend geworden. Vandaag volgden er nog 2 onderzoeken, een echografie en een onderzoek waar de naam me nu even van ontglipt maar waar ze met een ‘camera’ je maag gaan inspecteren. Gelukkig ben ik net ontslagen uit het ziekenhuis en zit ik thuis. Normaal gezien zou ik niet naar huis mogen maar… ik verjaar vandaag. En het medisch personeel liet me zodoende toch gaan. Morgen kan ik terug voor een scan waar ze hopelijk de oorzaak vinden. Uiteindelijk is de pijn al volledig weg, die was maandag al grotendeels weg. Wat een weekend… Het heeft me wel geleerd te genieten van elk pijnloos moment, want het kan allemaal zo snel gedaan zijn…
We beginnen bij het begin: zaterdag heb ik deelgenomen aan de duo-duatlon te Loenhout. Spijtig genoeg komt mijn broer Jasper en tevens mijn loper van dienst iets te laat naar de verwachtingen de wisselzone in. Ik ben blij dat ik eindelijk op de fiets kan springen en de eerste 3km rij ik enkele volle pelotonnekes gewoon voorbij. Wanneer ik in de verte nog een andere peloton zie fietsen, rij ik ernaartoe en probeer ik de andere ertoe aan te zetten om mee rond te draaien, wat niet altijd een succes kon genoemd worden. Al bij al een goede fietsproef van 20km afgehaspeld. We eindigen uiteindelijk 55 vd 167 vertrekkers.Zondagochtend ben ik dan maar op mijn trouw tweewielig vehikel gesprongen om nog een trainingsritje van om en bij de 3u af te werken. Tot hier toe ging alles goed. Maar rond 21u begint de miserie. Ik voel een constante pijn in mijn buik. Ik denk: de pijn is vanzelf gekomen en zal wel vanzelf weggaan. Fout! De pijn komt, en blijft komen rond middernacht lig ik in mijn bed te kronkelen van de pijn. Hoe ik me ook draai en keer, niets helpt. Het is me nog nooit voorgekomen maar op deze moment wou ik echt wel dat ik dood was. Klinkt misschien raar, maar dit bewijst hoe erg de pijn wel was. Gelukkig wonen wij niet zover van het AZ Sint-Jozef. In een kwartiertje zijn we daar en rond 1u krijg ik een eerste serieuze pijnstiller. Er word bloed genomen, zonder resultaat. Vervolgens volgen er röntgenfoto’s. Tijdens de foto’s val ik gewoon flauw, van de (buik)pijn. De oorzaak wordt niet gevonden. Ik word dan maar opgenomen en krijg nog een legertje pijnstillers en een baxter. Na 2 dagen met een baxter rond te sleuren is het ondertussen mijn goede vriend geworden. Vandaag volgden er nog 2 onderzoeken, een echografie en een onderzoek waar de naam me nu even van ontglipt maar waar ze met een ‘camera’ je maag gaan inspecteren. Gelukkig ben ik net ontslagen uit het ziekenhuis en zit ik thuis. Normaal gezien zou ik niet naar huis mogen maar… ik verjaar vandaag. En het medisch personeel liet me zodoende toch gaan. Morgen kan ik terug voor een scan waar ze hopelijk de oorzaak vinden. Uiteindelijk is de pijn al volledig weg, die was maandag al grotendeels weg. Wat een weekend… Het heeft me wel geleerd te genieten van elk pijnloos moment, want het kan allemaal zo snel gedaan zijn…
donderdag, juli 19, 2007
Training
Gisteren nog eens goed doorgetraind. In de voormiddag ben ik met den oude haas gaan rijden, goed voor 75km. In de namiddag besloot ik om te gaan koersen in Opwijk. Ik wist op voorhand dat het een lastige koers zou worden. De training van de voormiddag zal nog wel in mijn benen zitten, maar ook het parcours was constant stijgen en dalen, met als piek een explosieve helling net voor het overschrijden van de finishlijn. Van dit lastige, maar prachtige parcours mochten 96,6km of 14 ronden genieten. Over het verloop van de koers kan ik kort zijn, ik heb me in het peloton genesteld en rustig (?) meegepeddeld. Na 72km was het vat voor mij af. Spijtig want op zich had ik goede benen, en dat bewijst mijn hartslag ook. Over heel de wedstrijd had ik gemiddeld maar 164hs/min, en dit met een gemiddelde snelheid van 41.5kmpu.
Deze dag was goed voor maar liefst 157km waarvan 72 koerskilometers.
Zaterdag ga ik een duo duatlon doen, het fietsonderdeel is slechts 20km. Mijn doel is om onder de 30 min te eindigen. Dit is een moeilijke, maar haalbare opdracht, want het parcours (5x4km) bevat enkele snedige bochten.
Gisteren nog eens goed doorgetraind. In de voormiddag ben ik met den oude haas gaan rijden, goed voor 75km. In de namiddag besloot ik om te gaan koersen in Opwijk. Ik wist op voorhand dat het een lastige koers zou worden. De training van de voormiddag zal nog wel in mijn benen zitten, maar ook het parcours was constant stijgen en dalen, met als piek een explosieve helling net voor het overschrijden van de finishlijn. Van dit lastige, maar prachtige parcours mochten 96,6km of 14 ronden genieten. Over het verloop van de koers kan ik kort zijn, ik heb me in het peloton genesteld en rustig (?) meegepeddeld. Na 72km was het vat voor mij af. Spijtig want op zich had ik goede benen, en dat bewijst mijn hartslag ook. Over heel de wedstrijd had ik gemiddeld maar 164hs/min, en dit met een gemiddelde snelheid van 41.5kmpu.
Deze dag was goed voor maar liefst 157km waarvan 72 koerskilometers.
Zaterdag ga ik een duo duatlon doen, het fietsonderdeel is slechts 20km. Mijn doel is om onder de 30 min te eindigen. Dit is een moeilijke, maar haalbare opdracht, want het parcours (5x4km) bevat enkele snedige bochten.
maandag, juli 16, 2007
OOSTMALLE (14/7) & BRECHT (15/7)
Gisteren gestart in Oostmalle . Het was zo’n saaie koers waar echt alles slecht was.
1. De organisatie: we moeten een halfuur later starten.
2. Het parcours: over 4km geen 1 lange rechte lijn, enkel van die bochten en zéér slechte wegen.
3. Slechts 30 deelnemers
Na halfweg koers heeft het toch geen zin, de meeste zijn al weggereden en ik blijf achter in een pelotonnetje van 15man. Wanneer ik mijn kans waag zie ik steeds een ploegmaat het gat op mij dichten. Goesting is volledig verdwenen en na 1u stap ik af. Ik wil me o.a. sparen voor morgen.
En die morgen gaat het wel goed in Brecht. In de 2de ronde waag ik al eens men kans op één van de 26 bruggen die we over moeten rijden. Ik geraak even, met nog 5 andere, weg, maar ik krijg geen vrijgeleide van het peloton. Wanneer ik zit uit te rusten van mijn inspanning vertrekt de goede vlucht met daarbij de latere winnaar Pieter Van Echelpoel. Ik spurt nog mee met het peloton maar geraak ingesloten waardoor ik niet volledig kan doorgaan. Uiteindelijk word ik 23ste van de 48 vertrekkers.
Gisteren gestart in Oostmalle . Het was zo’n saaie koers waar echt alles slecht was.
1. De organisatie: we moeten een halfuur later starten.2. Het parcours: over 4km geen 1 lange rechte lijn, enkel van die bochten en zéér slechte wegen.
3. Slechts 30 deelnemers
Na halfweg koers heeft het toch geen zin, de meeste zijn al weggereden en ik blijf achter in een pelotonnetje van 15man. Wanneer ik mijn kans waag zie ik steeds een ploegmaat het gat op mij dichten. Goesting is volledig verdwenen en na 1u stap ik af. Ik wil me o.a. sparen voor morgen.
En die morgen gaat het wel goed in Brecht. In de 2de ronde waag ik al eens men kans op één van de 26 bruggen die we over moeten rijden. Ik geraak even, met nog 5 andere, weg, maar ik krijg geen vrijgeleide van het peloton. Wanneer ik zit uit te rusten van mijn inspanning vertrekt de goede vlucht met daarbij de latere winnaar Pieter Van Echelpoel. Ik spurt nog mee met het peloton maar geraak ingesloten waardoor ik niet volledig kan doorgaan. Uiteindelijk word ik 23ste van de 48 vertrekkers.
woensdag, juli 11, 2007
Jawadde
1.14.3 Vrasene
Tijdens de parcoursverkenning, die in tegenovergestelde richting gebeurde, kwam ik 2 dingen te weten. 1: Er gaat (veel) gevallen worden en 2: vooraan zitten is de boodschap op deze smalle kronkelwegen. Om 16.30u wordt de start gegeven en vertrekken 100 renners voor 94km, verdeeld over 10 ronden van 9.4km. En net voor het einde van ronde 1 vindt er al een valpartij plaats. Ik zit er net achter en moet vanuit stilstand terug op snelheid komen. De volgende 8 ronden zijn een saaie bedoening, ik hang tussen het midden en achteraan het peloton en moei me niet met de feiten. Ik begin de koerssnelheid meer en meer gewoon te worden en zo heb ik vandaag ook maar een gemiddelde hartslag van 166, tegenover Willebroek waar deze 175 bedroeg. Tijdens ronde 8 begin ik mijn weg naar voor te zoeken. Wanneer ik na 9 en een halve ronde bijna helemaal vooraan zit moet ik vol in de remmen omdat de renner voor mij blijkbaar wat meer wou genieten van het mooie landschap dat Vrasene te bieden heeft. Uiteindelijk zie ik achter me en zie ik nog maar 20 man op het lint hangen. Nu denk ik, ik laat de sprint aan me voorbij gaan want ‘mijn leven riskeren’ voor een heeeellleee verre ereplaats zie ik niet zitten. Maar als bij wonder rij ik in 1 tijd opeens 30 renners voorbij en dan besluit ik maar dat ik misschien, mits genoeg wringwerk, nog net op tijd vooraan kan geraken om nog een mooie plaats te versieren. Spijtig genoeg denkt iedereen dat en vallen ze net rechts voor mij. Qua eliminatie van de tegenstand kon dit tellen, ik moet net niet in de remmen gaan maar een kwart van het peloton wel. Ondertussen denk ik dat ik me toch al in een mooie positie heb genesteld. Uiteindelijk blijkt dit nog veel te ver naar achter. Ik maak in de spurt nog enkele plaatsen goed maar daar blijft het ook bij, waarbij vooral de laatste 100 meter belangrijk waren. Hier steek ik nog een horde renners voorbij die blijkbaar al te snel hun krachten hebben verspilt. Ik denk dat ik mits wat meer (wring)ervaring hier wel een mooie uitslag zou hebben kunnen gereden. Het verdikt: 38ste van de 100. Er zijn maar 78 renners aangekomen. Dit is vooral te wijten aan de valpartijen die plaats vonden.
Als we dit percentueel bekijken is dit tot nu toe mijn beste resultaat!
Cu
1.14.3 Vrasene
Tijdens de parcoursverkenning, die in tegenovergestelde richting gebeurde, kwam ik 2 dingen te weten. 1: Er gaat (veel) gevallen worden en 2: vooraan zitten is de boodschap op deze smalle kronkelwegen. Om 16.30u wordt de start gegeven en vertrekken 100 renners voor 94km, verdeeld over 10 ronden van 9.4km. En net voor het einde van ronde 1 vindt er al een valpartij plaats. Ik zit er net achter en moet vanuit stilstand terug op snelheid komen. De volgende 8 ronden zijn een saaie bedoening, ik hang tussen het midden en achteraan het peloton en moei me niet met de feiten. Ik begin de koerssnelheid meer en meer gewoon te worden en zo heb ik vandaag ook maar een gemiddelde hartslag van 166, tegenover Willebroek waar deze 175 bedroeg. Tijdens ronde 8 begin ik mijn weg naar voor te zoeken. Wanneer ik na 9 en een halve ronde bijna helemaal vooraan zit moet ik vol in de remmen omdat de renner voor mij blijkbaar wat meer wou genieten van het mooie landschap dat Vrasene te bieden heeft. Uiteindelijk zie ik achter me en zie ik nog maar 20 man op het lint hangen. Nu denk ik, ik laat de sprint aan me voorbij gaan want ‘mijn leven riskeren’ voor een heeeellleee verre ereplaats zie ik niet zitten. Maar als bij wonder rij ik in 1 tijd opeens 30 renners voorbij en dan besluit ik maar dat ik misschien, mits genoeg wringwerk, nog net op tijd vooraan kan geraken om nog een mooie plaats te versieren. Spijtig genoeg denkt iedereen dat en vallen ze net rechts voor mij. Qua eliminatie van de tegenstand kon dit tellen, ik moet net niet in de remmen gaan maar een kwart van het peloton wel. Ondertussen denk ik dat ik me toch al in een mooie positie heb genesteld. Uiteindelijk blijkt dit nog veel te ver naar achter. Ik maak in de spurt nog enkele plaatsen goed maar daar blijft het ook bij, waarbij vooral de laatste 100 meter belangrijk waren. Hier steek ik nog een horde renners voorbij die blijkbaar al te snel hun krachten hebben verspilt. Ik denk dat ik mits wat meer (wring)ervaring hier wel een mooie uitslag zou hebben kunnen gereden. Het verdikt: 38ste van de 100. Er zijn maar 78 renners aangekomen. Dit is vooral te wijten aan de valpartijen die plaats vonden.
Als we dit percentueel bekijken is dit tot nu toe mijn beste resultaat!
Cu
maandag, juli 09, 2007
AFZIEN, AFZIEN, AFZIEN
De top 3 van ‘kutkoersen’ is weer gewijzigd. Willebroek krijgt daar ook een plaatsje. Hoewel, het kan ook aan mij liggen, want ik was ronduit slecht. En ik kan maar geen reden vinden waarom. Ik gok op de ‘bergen’ die ik op mijn stage ‘beklom’.
Het koersverloop is dan ook heel simpel. De eerste 8 ronden hang ik steeds achteraan. Tijdens ronde 8 begin ik op te schuiven. Met nog 3 ronden te gaan zit ik helemaal vooraan en besluit ik om een alles-of-niets poging te ondernemen. Wanneer er een groepje vertrekt spurt ik me de ziel uit het lijf om te komen aansluiten. Na enkele seconden zit ik ‘eindelijk’ in het wiel en ik zie achter me en zie dat er in mijn wiel een heel peloton zit. Spijtig! Dan worden het maar 3 ronden afzien. Uiteindelijk wordt het een massasprint. Vermits ik slecht ben ga ik me niet moeien in de debatten en vervolgens laat ik me rustig over de meet bollen. Ik word 43ste van de 60 vertrekkers. Het gemiddelde lag rond de 42kmpu, snel genoeg dus. 95% van het parcours heb ik afgelegd met mijn handen in de beugel. Vermits het maar een korte koers was (70km) ben ik vervolgens van Willebroek naar huis gefietst.
Hopelijk gaat het woensdag een pak beter want dan zijn het rondjes van maar liefst 9.5km!
Cu=)
De top 3 van ‘kutkoersen’ is weer gewijzigd. Willebroek krijgt daar ook een plaatsje. Hoewel, het kan ook aan mij liggen, want ik was ronduit slecht. En ik kan maar geen reden vinden waarom. Ik gok op de ‘bergen’ die ik op mijn stage ‘beklom’.
Het koersverloop is dan ook heel simpel. De eerste 8 ronden hang ik steeds achteraan. Tijdens ronde 8 begin ik op te schuiven. Met nog 3 ronden te gaan zit ik helemaal vooraan en besluit ik om een alles-of-niets poging te ondernemen. Wanneer er een groepje vertrekt spurt ik me de ziel uit het lijf om te komen aansluiten. Na enkele seconden zit ik ‘eindelijk’ in het wiel en ik zie achter me en zie dat er in mijn wiel een heel peloton zit. Spijtig! Dan worden het maar 3 ronden afzien. Uiteindelijk wordt het een massasprint. Vermits ik slecht ben ga ik me niet moeien in de debatten en vervolgens laat ik me rustig over de meet bollen. Ik word 43ste van de 60 vertrekkers. Het gemiddelde lag rond de 42kmpu, snel genoeg dus. 95% van het parcours heb ik afgelegd met mijn handen in de beugel. Vermits het maar een korte koers was (70km) ben ik vervolgens van Willebroek naar huis gefietst.
Hopelijk gaat het woensdag een pak beter want dan zijn het rondjes van maar liefst 9.5km!
Cu=)
vrijdag, juli 06, 2007
2/7--->5/7
Stage Malmedy
Stage Malmedy
Sinds gisteren ben ik terug van Malmedy waar ik een stage heb afgewerkt, een stage die werd beheerst door regen. Gelukkig heb ik toch lang (en goed) kunnen trainen. Op maandag had ik 3u 
40min. De training van dinsdag werd ingekort door, wat anders dan de, regen. Zo kwam ik uit op 1u50min. Woensdag was het tijd voor mijn traditionele lange duurtraining. In plaats van de vlakke Kempen was het nu tijd voor de heuvels die de Ardenne te bieden heeft. Zo hebben we op woensdag onder andere La Redoute (foto) beklommen, Wainnes, … Donderdag heb ik niet getraind. De regen viel al heel de dag met bakken uit de lucht en vermits dat ik al was gepromoveerd (of gedegradeerd) tot waterkieken had ik niet bepaald veel goesting om wat te gaan vlammen. Van de 3 dagen ben ik steeds doorweekt terug aan gekomen op onze stageplaats. De vorm is goed en wordt steeds beter. Deze morgen nog 2u30 getraind. Morgen nog even losrijden om zondag te vlammen in Willebroek. Waarschijnlijk start ik woensdag ook nog in Vrasene. Daar gaan we eens testen of ze in Oost-Vlaanderen daadwerkelijk trager rijden dan in Antwerpen. In ieder geval Sleidinge (17/5) beviel me uitzonderlijk goed, en ligt dat ook niet in Oost-Vlaanderen? Wielrenners en bijgeloof… Niet te schatten…
40min. De training van dinsdag werd ingekort door, wat anders dan de, regen. Zo kwam ik uit op 1u50min. Woensdag was het tijd voor mijn traditionele lange duurtraining. In plaats van de vlakke Kempen was het nu tijd voor de heuvels die de Ardenne te bieden heeft. Zo hebben we op woensdag onder andere La Redoute (foto) beklommen, Wainnes, … Donderdag heb ik niet getraind. De regen viel al heel de dag met bakken uit de lucht en vermits dat ik al was gepromoveerd (of gedegradeerd) tot waterkieken had ik niet bepaald veel goesting om wat te gaan vlammen. Van de 3 dagen ben ik steeds doorweekt terug aan gekomen op onze stageplaats. De vorm is goed en wordt steeds beter. Deze morgen nog 2u30 getraind. Morgen nog even losrijden om zondag te vlammen in Willebroek. Waarschijnlijk start ik woensdag ook nog in Vrasene. Daar gaan we eens testen of ze in Oost-Vlaanderen daadwerkelijk trager rijden dan in Antwerpen. In ieder geval Sleidinge (17/5) beviel me uitzonderlijk goed, en ligt dat ook niet in Oost-Vlaanderen? Wielrenners en bijgeloof… Niet te schatten…zondag, juli 01, 2007
Summer
Normaal gezien zou ik zaterdag zijn gestart in Bornem, maar ik besluit om vrijdagavond mijn A-attest te gaan vieren. Met een mix van slappe benen, een moe lichaam en bijgevolg een hoge hartslag besluit ik om de afreis niet te maken. Gewoon mij sparen volgende dagen zal ik nog genoeg afzien. Morgen beginnen mijn 4 dagen stage, daar zal ik genoeg afzien. En ik heb ook al vernomen dat er in Brecht 2 bruggen in het parcours zitten, dat komt me ZEER goed uit, zeker na die stage in het heuvelachtige Malmedy. Verslagje over 4 dagen dus, tot dan!
Normaal gezien zou ik zaterdag zijn gestart in Bornem, maar ik besluit om vrijdagavond mijn A-attest te gaan vieren. Met een mix van slappe benen, een moe lichaam en bijgevolg een hoge hartslag besluit ik om de afreis niet te maken. Gewoon mij sparen volgende dagen zal ik nog genoeg afzien. Morgen beginnen mijn 4 dagen stage, daar zal ik genoeg afzien. En ik heb ook al vernomen dat er in Brecht 2 bruggen in het parcours zitten, dat komt me ZEER goed uit, zeker na die stage in het heuvelachtige Malmedy. Verslagje over 4 dagen dus, tot dan!
Abonneren op:
Posts (Atom)
