It's making me GLORIOUS
Dit weekend is geen koers. 2 weken zo goed als niets getraind en dat voel je: gisteren met de jonge haas gestart maar na 30 minuten stop ik wijselijk. Het gaat een beetje te snel. Ik kan volgen maar ik heb te hoge hartslagen en besluit om via een (grote) omweg naar huis te rijden om men basis beetje te verbreden en zo rustig terug op te bouwen. Vandaag was het dan tijd om met ‘den oude haas’ te trainen. Heel de tijd rond de 40 kmpu gebold en mijn hartslag ging gewoon niet boven de 160. Zalig gevoel is dat 40 kmpu rijden maar nog rustig kunnen praten. Op het einde heb ik de boel in gang getrokken. Ik rijd naar voor en hou even 48 kmpu (wind tegen) aan. Ik laat zo de wedstrijd ontploffen. Ik rijd nog mee en bol uiteindelijk als 5de over de ‘denkbeeldige’ eindstreep. Met een voldaan gevoel de ‘echte’ atleten nog gaan aanmoedigen in Brasschaat. Daar vond immers het EK long distance plaats.
Vermits de examens erop zitten staan er nu 2 maanden leven als een prof op het programma. In deze 2 maanden ga ik vooral mijn basis verbreden en serieus wat koersen rijden. Wat een leven….