Alle kleurtjes van de regenboog
Vandaag gaan koersen in Wambeek. Al bij de opwarming wist ik ‘auwwwssjj’ wat een helling. Inderdaad, in het parcours zat 1 helling met kasseien, deze moest 9x overwonnen worden. Ik heb gans de koers geprobeerd om voor de beklimming goed vooraan te zitten, eigen tempo naar boven te rijden (tegen dat we boven waren zat ik zo goed als laatste). Maar toen, op het stukje ‘vals’ plat, kon ik gewoon iedereen die zijn tanden had stukgebeten terug voorbij rijden. Dit scenario lukte vrij goed alleen in de voorlaatste ronde gaat er iemand net voor de beklimming op de vlakte. ‘DAG’ mooie plaats in het peloton, ik zie iedereen voorbij rijden en ik kan nog net achteraan aanpikken. En sindsdien ging het van kwaad naar erger, ik moet de helling echt opknallen om nog maar ‘bij’ te blijven, en in de afdaling moet ik continu alles geven om gewoon nog maar bij te kunnen. (toen wou ik wel even een dikzak van 100 kilo zijn, dan zat ik meteen beneden). Op die moment heb ik toch alle kleuren van de regenboog gezien. Wanneer ik eindelijk mijn plaats in de groep terug inneem zie ik dat de ‘talenten’ een te grote groep hebben laten rijden, terug met enkele mannen alles bij elkaar gebracht. Dit heeft (te) veel krachten gekost en na de helling laat iemand (achteraan in het pak) een gaatje vallen. Ik bijt mijn tanden stuk om er terug bij te geraken en wanneer ik terug in het pak zit valt er weer iemand voor mij (jongens toch). En toen was het vat toch wel een beetje af, dan nog een halve toer op 200 meter van het peloton gehongen, maar ik kreeg het gaatje niet meer dicht. Dus iets na het pak geëindigd. Spijtig.

Groetjes
Mattias