Dag 1 Ronde Van Antwerpen: Booischot
Doordat de beloften nét voor de juniors van start gingen heb ik me een beetje laten ringenloren. Ik dacht bij de start namelijk dat de beloften nog aan de start stonden, dus ik stond nog gezellig te kletsen met een ploegmaat. Er waren namelijk nog allemaal volgwagens van belofteploegen vertegenwoordigd, maar toen ik opeens hoorde: vertrek juniors schoot ik wel wakker. Bijgevolg heb ik de eerste 5kilometer vol op de kant moeten koersen, kwestie van een goeie warming-up! Ik heb me verder heel de tijd goed verstopt in het peloton. Met nog een goeie 14 kilometer te gaan rij ik achteraan lek. Ik eet mijn stuur bijna op omdat ik al heel de koers wacht op die massaspurt. Ik moet ongeveer 50 (lange) seconden wachten op de volgauto met mijn reservewiel. Gelukkig verloopt er een vlotte wissel en enkele seconden later lig ik al (achter de auto weliswaar) tegen 65kmpu te knallen om het peloton nog bij te halen. Een peloton dat ondertussen ontketend is doordat net de bel is geluid die de laatste ronde aangeeft. Gelukkig kan ik na 6km achtervolgen terug aansluiting vinden met het peloton. Ik zit vol met adrealine en ik rij meteen naar voor. Maar met nog 4km te gaan krijg ik het signaal van mijn spieren dat het genoeg is geweest. Ik kan niet meer opschuiven en ik eindig in de buik van het peloton.
Enerzijds ben ik ontgoocheld, want hier zat meer in, anderszijds ben ik opgelucht, want mijn ronde had hier al kunnen eindigen.
Op naar morgen!
Groetjes
Mattias