Week 14
Alweer is er een week voorbij gevlogen. Maandag ben ik naar de zee gefietst (155km), dinsdag ben ik nuchter gaan lopen (54min), woensdag heb ik gerust om donderdag van de zee terug naar huis te rijden (145km). Nu werd ik wel vergezeld door een stevige tegenwind. Vandaag heb ik Vlaanderens mooiste gereden. Vergezeld door 2 locomotieven ( Def. locomotief: renner die aan een hoog tempo kan blijven trappen zonder (blijk te geven) moe te worden) startte ik voor de 140km. Vooraf was mij uitdrukkelijk gezegd om niet over te pakken, maar aan dit tempo dacht ik er nog niet aan over te pakken. Op het menu stonden ook 14 kuitenbijters maar ook enkele kasseistroken om U tegen te zeggen. En na elke kasseistrook voelde ik me een zak patteten, mijn buik zat volgens mij verwikkeld tussen mijn longen en mijn lever, om over mijn andere ingewanden nog maar te zwijgen. Maar conclusie: kasseien rijden kan ik totaal niet. Tot 100km heb ik weinig of geen probleem gekend. Tijdterwijl bleven de locomotieven maar verder knallen... Duizenden mensen hebben we ingehaald en er zijn er maar enkele in geslaagd om mee in het wiel te rijden, en daarvan was er maar 5% die ons daadwerkelijk voorbijstaken. De laatste 40km ben ik als het ware door een hel gegaan. Elke helling was er 1 te veel, elke meter was er 1 te veel, elke kassei mocht van mij ontploffen. Maar afstappen NEVER. Ik was er aan begonnen dus ik zou (zal) het afmaken. Nu zit ik hier, met een rug die pijn doet, beenspieren die op ontploffen staan. Maar ik heb het toch gedaan....