Een bewoge 5 dagen
We beginnen bij het begin: zaterdag heb ik deelgenomen aan de duo-duatlon te Loenhout. Spijtig genoeg komt mijn broer Jasper en tevens mijn loper van dienst iets te laat naar de verwachtingen de wisselzone in. Ik ben blij dat ik eindelijk op de fiets kan springen en de eerste 3km rij ik enkele volle pelotonnekes gewoon voorbij. Wanneer ik in de verte nog een andere peloton zie fietsen, rij ik ernaartoe en probeer ik de andere ertoe aan te zetten om mee rond te draaien, wat niet altijd een succes kon genoemd worden. Al bij al een goede fietsproef van 20km afgehaspeld. We eindigen uiteindelijk 55 vd 167 vertrekkers.Zondagochtend ben ik dan maar op mijn trouw tweewielig vehikel gesprongen om nog een trainingsritje van om en bij de 3u af te werken. Tot hier toe ging alles goed. Maar rond 21u begint de miserie. Ik voel een constante pijn in mijn buik. Ik denk: de pijn is vanzelf gekomen en zal wel vanzelf weggaan. Fout! De pijn komt, en blijft komen rond middernacht lig ik in mijn bed te kronkelen van de pijn. Hoe ik me ook draai en keer, niets helpt. Het is me nog nooit voorgekomen maar op deze moment wou ik echt wel dat ik dood was. Klinkt misschien raar, maar dit bewijst hoe erg de pijn wel was. Gelukkig wonen wij niet zover van het AZ Sint-Jozef. In een kwartiertje zijn we daar en rond 1u krijg ik een eerste serieuze pijnstiller. Er word bloed genomen, zonder resultaat. Vervolgens volgen er röntgenfoto’s. Tijdens de foto’s val ik gewoon flauw, van de (buik)pijn. De oorzaak wordt niet gevonden. Ik word dan maar opgenomen en krijg nog een legertje pijnstillers en een baxter. Na 2 dagen met een baxter rond te sleuren is het ondertussen mijn goede vriend geworden. Vandaag volgden er nog 2 onderzoeken, een echografie en een onderzoek waar de naam me nu even van ontglipt maar waar ze met een ‘camera’ je maag gaan inspecteren. Gelukkig ben ik net ontslagen uit het ziekenhuis en zit ik thuis. Normaal gezien zou ik niet naar huis mogen maar… ik verjaar vandaag. En het medisch personeel liet me zodoende toch gaan. Morgen kan ik terug voor een scan waar ze hopelijk de oorzaak vinden. Uiteindelijk is de pijn al volledig weg, die was maandag al grotendeels weg. Wat een weekend… Het heeft me wel geleerd te genieten van elk pijnloos moment, want het kan allemaal zo snel gedaan zijn…