Eindelijk...

Terwijl het seizoen stilaan naar zijn einde loopt, wordt mijn vormpeil beter en beter. Met dezelfde benen als Angreau sta ik aan de start in Meer waar 62 deelnemers aan de start stonden voor een koers over 84km. Met enkele knallers als Vereecken, Van Den Eynde, … wist ik wie ik in het oog moest houden. In het eerste wedstrijd uur heb ik geprobeerd om economisch te koersen, maar met super benen is dat nogal moeilijk. En wanneer er een omvangrijke kopgroep van +-15renners wegrijdt, knal ik het gat alleen dicht. Spijtig genoeg komt het peloton iets later terug aansluiten. Nadien probeer ik nog een paar keer maar ik krijg geen vrijgeleide. Ondertussen zijn al wel 3 renners vertrokken en zij moeten knokken voor elke seconde en lopen nooit ver weg. Op 2 ronde van het einde rijdt er 8man weg. Ik besef dat het NU moet gebeuren en zet aan en probeer er naartoe te rijden. Maar die laatste 100meter krijg ik maar niet dicht. Gelukkig komt nog een renner van Balen voorbijgevlogen en ik spurt naar zijn wiel en hij rijdt het laatste gaatje dicht. Ik moet het onderste uit de kan halen om mijn kopbeurten fatsoenlijk te kunnen afwerken. Maar het draait niet goed genoeg, maar het peloton zal nooit meer terug komen. Ik speculeer op mijn spurt maar mis ervaring in kleine groepjes om een mooie plaats uit de brand te slepen. In de laatste km demareren er veel renners en ik hoop dat iemand het gat nog zou dichtrijden (les 1: minder hopen in een laatste km). Kortom de vogels zijn gaan vliegen en ik word 12de. Mits iets meer ervaring word ik misschien 4de. Hopelijk laat ik me volgende keer niet meer in de lurven leggen!
Best wel tevreden!