Weeral een desillusie rijker

Van deze wedstrijd verwachtte ik veel, en blijkbaar terecht. Op het loodzware parcours van Angreau-Honnelles met oa een klim van 1km kwamen 32 ploegen aan de start met ieders 5 renners. Ik startte helemaal achteraan en na een halve ronde was ik de helft van het peloton al voorbij gereden. De benen voelden super aan en ronde na ronde schuif ik iets meer naar voren. Wanneer ik net helemaal voorin zit, gebeurt het belachelijkste wat er mij kan overkomen. Terwijl ik over de kasseien dokker schuift mijn speedssensor van mijn vork en blijft hij aan de vork en de snelspanner bengelen. Ik roep de volgauto en we besluiten om even te stoppen en de sensor weg te halen. Nadat het euvel is verholpen wacht er mij een achtervolging op het peloton, een peloton waar net de koers is opengebroken. Met hulp van Jeremy H. kan ik terug aansluiting vinden op een jagend peloton. Maar het gaat veel te snel, en de achtervolging heeft me veel krachten gekost en na in totaal 5 ronden moet ik lossen. Dik ontgoocheld, zo’n goede benen en alles verpest door zo’n stom voorval. Als je weet dat het net geen massaspurt wordt en de verschillen zeer beperkt blijven, weet je ook dat dit voor nog meer ontgoocheling zorgt voor mij. Morgen start ik in de kermiskoers van Meer.